29 Haziran 2012 Cuma
Şirin'i Sevebilmek
Ben aslında Şirinler'i hiç sevmezdim. Hatta bırak sevmemeyi, onları yüksek topuklu kösele bir ayakkabı ile üçer beşer ezme fantezisi ile geçti çocukluğum. Bu fanteziyi kuran da 17 yaşına kadar bildiğin muhallebi veledi gibi yaşayan çocuk! Sadece Şirinler mi? Maydanoz da sevmezdim ben. Ağzıma mangalda pişmiş domates koyamazdım. Babamın malzemelerini kendi elleriyle hazırladığı fırın güvece tahammül bile edemezdim. Ha bir de en büyük düşmanım kedilerdi. Ayda yılda bir babaannemlere bıraktıkları zamanlarda balkondan sokaktaki kedilere fırlattığım soğan ve patatesle herhalde bir manav dükkanı açabilirdik. Kadıncağız şuurunu artık neredeyse yitirdi, ama bu anıyı hala hatırlar. Kedilere uzun menzilli atışlar yapmadığım zamanlarda ise sokaklarda kovalayıp korkutmak en büyük keyfimdi. Böyle 3-5 şeye "gıcık olma" durumuyla geçti yalnız çocukluğum.
Hani derler ya "zevkler ve renkler değişmez, tartışılmaz" diye; külliyen yalan! Dünya değişiyor, insan değişiyor. Işığın her farklı açısı kızılı daha yanık, maviyi daha mağrur gösteriyor. Zevklerin değişmesine şaşmak niye? Şimdi ben bir demet maydanozun üzerine limonu sıkıp iştahla çatır çatır yiyorum. Pişmiş domates en sevdiğim şeylerden biri. (Güveci pas geçelim lütfen). Ve tam 7 senedir kışları koynumda bir kedi ile güne uyanıyorum. Sadece beraber uyumak değil olayımız. Babası gibi konuşkan olunca bazen uzun uzun diyaloglara girdiğimiz bile oluyor. İnsan iş yerindeyken gündüzleri bazen özler mi oğlunu?
Yani söyleyeceğim şudur aslında; maydonozdaki C vitaminine, pişmiş domateste daha da artan lycopene maddesine ve bir kedideki o karşılıksız sıcaklığa kapılmış gidiyorsun zamanla. Hatta o sert topuklarla ezmek istediğin Şirinler'i bile şirin bulmaya başlayabiliyorsun. Daha da ileri gidip Kinder sürpriz yumurta almaya başlayarak koleksiyoner sıfatını kazanabiliyorsun. Ve sonra bir an geliyor ki, kendini o şirinlerden biriyle özdeşleştirmeye başlayıp onu çocuğunmuş gibi sevebiliyorsun.
Sporcu, koruyucu, biraz tezcanlı, biraz sıkılgan, biraz agresif ama herkesin az çok sevdiği "Hefty Smurf", nam-ı diğer Güçlü Şirin; ve onun müsaadesiyle artık adını Twitter'da kullanmaya başlayan ben, bu ilk foto6hikaye yazımda size "merhaba" diyorum.
Bir şeylere az dojazda gıcık olma, kıymetini sonra anlamak için kimi zaman iyi olabiliyor ama hiç bir şeyden körü körüne nefret etmemeli hayatta. Çark dönüyor ve kendinizi bir anda çemberin öbür eğrisinde, sevmediklerinizi sevmeyi öğrenmiş olarak bulabiliyorsunuz...
Etiketler:
güçlü şirin,
şirin baba,
şirinler
Yer:
Istanbul, Türkiye
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)